Een vaderloze jongen van 8 jaar met een moeder die het druk heeft, vindt in het gezin van de verteller zijn 'thuis'. In vijf jaar tijd vindt moeiteloos een hechtingsproces plaats tussen de jongen en de verteller. Hierover is niets opgeschreven.

Het verhaal begint op het moment dat de man merkt dat de jongen, inmiddels 13 jaar, afstand gaat nemen en dat het anders wordt. Het verhaal beschrijft dit proces van zich losmaken zoals dit beleefd is door de man.

De man heeft er moeite mee; ook hij heeft zich gehecht en hij vreest zijn 'vrijwillige zoon' te verliezen. Hij raakt zelf een beetje in paniek als de jongen weer enkele stapjes meer afstand neemt. Steeds echter doet de jongen daarna echter weer een stapje terug. Dit proces herhaalt zich vele malen in de vijf jaar dat het losmakingproces duurt. Intussen is de jongen even vaak als vroeger bij de man, vrijwel dagelijks en vele nachten, maar zijn houding wordt gaandeweg anders.

Uit de beschrijvingen blijkt dat het contact goed is en goed blijft. Opvallend zijn de nauwkeurige beschrijvingen van momenten van niet-verbaal contact; de jongen is geen prater, maar de man is kennelijk zeer sensitief voor de signalen van de jongen. Lichamelijke contacten zijn er vrijwel niet; seksuele contacten zijn er nooit geweest.

In de eindfase is de jongeman duidelijk minder aanwezig, maar als hij er is, wordt er meer gepraat, ook over het onderwerp 'vaders'. Beiden, jongen en man, spreken uit dat ze voor elkaar belangrijk zijn geworden. Jaren later wisselen ze uit dat ze het beiden moeilijk hebben gevonden, zich los te maken. De jongeman zegt dat dit het enige punt is dat lastig was; voor de rest heeft hij alleen maar waardering en geen kritiek.